Close

NIW: Verfrissend

Dyab blijkt een ambivalente religieuze, politieke twijfelaar die maar één ding zeker weet, en dat is dat hij Arabier is en zionisme haat.

Door Max Moszkowicz

Ik was bevooroordeeld over de eerste Zomergast. Ik dacht: ach god, Thomas en Dyab gaan nu giechelend in hun blote billen achter elkaar aan om die ronde tafel rennen en elkander slaan met een nat handdoekje. Maar dat was dus niet zo! Thomas Erdbrink was journalistiek sterk doch respectvol en Dyab was charmant en leek best goede smaak te hebben. Thomas liet zich niet in een hoek duwen en bleef kritisch tegen de door de wol geverfde Dyab, die wel voor hetere vuren had gestaan.
Een ander vooroordeel van me was dat ik dacht dat als het over Israël zou gaan, ze elkaar intens diep en stilletjes in de ogen zouden kijken, Thomas de stilte zou pogen te doorbreken, waarop Dyab een hard shhhh! zou slaken en onmiddellijk zijn wijsvinger op Thomas’ lippen zou leggen. Als hij zijn wijsvinger dan tergend langzaam over Thomas’ lippen naar beneden laat glijden, fluistert hij: Palestina… Een enkele traan rolt over Thomas’ wang naar zijn mondhoek en ook hij fluistert: Palestina…
Maar dat was ook niet zo! Thomas benoemde uitstekend Dyabs onwelwillendheid om de dialoog met Israëli’s aan te gaan als ze niet volkomen afstand doen van Israël. Dyab blijkt een ambivalente religieuze, politieke twijfelaar die maar één ding zeker weet, en dat is dat hij Arabier is en zionisme haat. Ik vond het toch interessant en ik denk niet dat mensen nu enorm gaan applaudisseren voor de tot in den treure kapotgedraaide plaat van Dyab over Israël.

Lees verder op niw.nl

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *